ODDANI NIEPOKALANEJ
Oddanie się Niepokalanej - istotny warunek przynależności do MI
Oddanie się Niepokalanej to oddanie Jej siebie oraz wszystkich swoich rzeczy i czynności. W tych stwierdzeniach kryje się natura, cechy charakterystyczne i konsekwencje oddania.
Przyczyny oddania się
Oddanie się Niepokalanej jest łaską, podobnie jak wiara. Jest to wielka łaska, że dane nam było poznać Maryję, doświadczyć Jej potęgi i siły miłości, i że my zapragnęliśmy Jej się oddać. Nie każdy czuje taką potrzebę. Nie każdy rozumie, dlaczego ma oddać się Niepokalanej. Jest to łaska darmo dana, którą człowiek może przyjąć lub odrzucić. To pragnienie oddania się Niepokalanej rodzi się najczęściej z miłości do Matki Bożej lub doświadczenia Jej macierzyńskiej opieki.
Co trzeba zrobić, aby pokochać Niepokalaną? Zasadniczo są dwie drogi. Pierwszą jest doświadczenie Jej macierzyńskiej opieki. Drugą stanowi osobiste poznawanie Maryi poprzez modlitwę, kontemplację i rozważanie Pisma Świętego.
Poznając drugą osobę - jeśli jest dobra, piękna, wzbudza w nas zaufanie - zaczynamy jej ufać, kochać ją. To jest źródło miłości, małżeństwa, rodziny. Tak samo im bardziej zbliżamy się do Maryi, poznajemy Ją, nie ma możliwości, byśmy Jej nie pokochali - dobrej, kochającej nas swoim Niepokalanym Sercem.
Coraz lepiej poznając Maryję, czuje się potrzebę upodobnienia się do Niej i poświęcenia się Jej, by wzrastać konsekwentnie w miłości Jezusa.
Wzrastając w miłości Jezusa, odczuwa się coraz większą potrzebę pociągnięcia do tej miłości innych braci i sióstr. Z tego rodzi się potrzeba apostolstwa i to jak najbardziej skutecznego. Zatem poszukuje się wszelkich godziwych środków, na jakie pozwalają stan, warunki i okoliczności. Człowiek staje się gorliwym i coraz bardziej odpornym na przeciwności i porażki. Odpornym, gdyż codziennie odmawiany akt strzelisty i raz w tygodniu ponawiany Akt oddania przypominają mu, że jest tylko narzędziem w rękach Niepokalanej i że działa dla Jej sprawy, a nie swojej, i że wszelkie porażki i trudności, jakie przeżywa, nie są ostatecznie jego porażkami, ale Niepokalana je dopuszcza. Wie bowiem, że i tak Ona swoją wolę przeprowadzi, która wcale nie musi zgadzać się z aktualną wolą i przekonaniem Jej rycerza, zawsze ułomną i podatną na błędy, pychę i szukanie swojej chwały. To rodzi pokój serca i bezgraniczne zaufanie Niepokalanej, a nie sobie, i radość, że wszystko, co się dzieje, dzieje się tak, ponieważ tak chce Niepokalana.
Natura oddania się
Istotą oddania Matce Bożej jest akt naszej woli - raz uczyniony i nie odwołany. Polega on na wyrażonym pragnieniu należenia do Niej. Pomocą mogą tu służyć różne teksty i formuły oddania, np. Akt oddania się Niepokalanej, ułożony przez św. Maksymiliana i trafnie oddający istotę tego przyrzeczenia.
Jednak nie formuła jest najważniejsza, ale wola, wewnętrzne nastawienie, pragnienie, sercem podjęta decyzja: Chcę być Twój, Niepokalana! Jeśli tego aktu świadomie nie odwołamy, to nawet jeśli o tym nie pamiętamy, nie czujemy słodyczy należenia do Niej, choć zazwyczaj jest inaczej, to jesteśmy ciągle Jej. Naszą wolę możemy łatwo kontrolować, ciągle odnawiać i pogłębiać to oddanie, by wzrastać w miłości.
Cechy oddania się Niepokalanej
Oddajemy się zatem Maryi bezgranicznie, bez zastrzeżeń, jako rzecz, narzędzie i własność.
Bezgranicznie - cały Twój, Totus Tuus, dusza i ciało; ale nie tylko, bo jeszcze całe moje życie, i ponadto - śmierć i wieczność - to wszystko własność Niepokalanej.
Bez zastrzeżeń - czyli oddaję Maryi moją wolną wolę: czyń ze mną cokolwiek Ci się podoba. Jestem Twój, Mamusiu! Bez zastrzeżeń: nie chcę mieć już prawa ani do myśli, ani do uczynków, ani do słów - tak często ułomnych i grzesznych. Bez zastrzeżeń: chcę, aby Niepokalana łaskawie raczyła nie uszanować mojej wolnej woli. A gdybym chciał czymkolwiek spod Jej ręki się wyłamać, niech zmusi siłą i jeszcze silniej do serca przyciśnie.
Rzecz - tak jak przedmioty materialne zużywają się i niszczeją w miarę używania, tak samo rycerz Niepokalanej jest gotowy na wyniszczenie się dla Niej.
Narzędzie - tak jak narzędzie uczestniczy w zdolności i działaniu artysty (jak np. pędzel uczestniczy w dziele, jakiego dokonuje malarz), tak w dziedzinie duchowej ten, kto się poświęca Niepokalanej, uczestniczy w Jej mocy.
Własność - tak jak domownik wchodzi i wychodzi ze swojego mieszkania kiedy zechce i przemeblowuje je według własnego gustu, tak Niepokalana ma kierować moją wolą, jak Ona zechce i kiedy zechce, a Ona zawsze to czyni według planu Bożego.
Konsekwencje oddania się
Oddajemy więc Niepokalanej wszystko, co do nas należy. To znaczy, że wszystko, co nasze, staje się Jej własnością. Oddanie powoduje, że Ona sama myśli, mówi i działa za naszym pośrednictwem. Od tej pory także Pan Jezus przyjmuje wszystko od nas, jak od Niej, jak rzeczy Jej. I tak wszystkie nasze uczciwe zajęcia i czynności już nie my sami ofiarujemy Bogu, ale Ona, Niepokalana, której staliśmy się własnością, je ofiaruje.
Oddanie się Niepokalanej jest źródłem niezwykłej mocy. Będąc zupełną własnością Maryi, człowiek już nie musi się zastanawiać, czy to, co robi, przyniesie jakieś owoce, czy będą go podziwiać za to, czy też nie. To już nie jego sprawa. Nie martwi się, gdy mu coś nie uda się zrobić tak, jak planował. Bo to wszystko jest sprawą Niepokalanej. Gdy malarz zepsuje obraz, to wytkną to nie pędzlowi, ale malarzowi. Tak samo rycerz oddany Maryi nie musi się martwić tym, że coś mu nie wyjdzie, że może ktoś inny lepiej wykona tę rzecz. Jaki spokój i pewność siebie zyskuje człowiek! Nie boi się podjąć dla Niepokalanej żadnego zadania. Czy będzie prezesem, czy będzie nosić sztandar, czy będzie śpiewać czy czytać, czy pełnić inną posługę w Rycerstwie - wszystkiego jest w stanie się podjąć, bo wie, że tego chce Niepokalana. To jest niezwykłe źródło mocy.
Konsekwencją oddania się Niepokalanej jest także pragnienie, które nigdy nie wygasa w sercu rycerza Niepokalanej: pragnienie zdobycia całego świata dla Chrystusa przez Niepokalaną.
Droga do świętości
Konsekwencją oddania się Maryi jest świętość, ponieważ coraz bardziej zapalamy się miłością, miłością do Niepokalanej, przez Niepokalaną do Jezusa, i tą miłością pragniemy zapalić miłość we wszystkich ludziach. To jest droga do świętości przez Rycerstwo - i to wielkiej świętości, bo na miarę samej Niepokalanej.
Rycerz Niepokalanej 10/2008, s. 260